şu ara türk sanat müziğiyle haşır neşiriz.
ama dinlerken kendime engel olamıyorum; "acaba bu kelimeyi söylerken hissetti mi?ya hissetmediyse herşey fos.piuuu"
sıkı bir muhabbete girmeyi özledim.at koştururcasınaa coşalım.başı sonu bir olmasın muhabbetin.(neden dersen..bilmiyorum içimden böyle geliyor.)
-öldürmek istediğiniz yok mu?
+bu problemi çözebilirim diyecekken kendimi yokladım..
"kıyamam ki!" dedim.sonra düşündüm:
en basitinden akşamki sunucuyu mecazen de olsa öldürmek istediğimi söylemiştim.ordaki ifade her ne kadar da mecazen olsa sunucunun o an bulunduğum ortamda olmasını istemiyişim (ki bu süreklilik bildiren bir eylem) onun varlığını istemeyişimdir.yani ben onu gerçekten öldürmek istiyormuşum.ben onu zihnen bitirmişim.bu dahi trajik bir cinayet :) bunun üzerine iyi gülünür.