hiç

hiç. sadece hayata karşı yeni ve denenmemiş bir yöntem bulmakla

döne döne yalnızlık ve döne döne işte gönderilmemiş mektuplarım var diye

hayırlarla, şerlerle, tahtadan yapılma kılıçlarla aslında savunduğum sensin

bir çiçek bulup onu çoğaltıp, bir şiir bulup onu kendime ayırıp

kanunsuzluklar yapıp, aynalar kırıp, uğursuzluk bunun neresinde

zaman kötü ve dedeler, mesela zarifoğlunun elinden tuttuğu dedeler,

terkedip gitti bizi

hükümetler geldi geçti, savaşlar gördük, yeni icatlar, olmadık nesneler

kim derdi ki işte bırakıp ortamıza bir olmadık kaleşnikov şöyle bağıracak:

"saz çalmayan tel kıymetin ne bilir"

bilemez, kimseler bilemez bir insanın ne zordur kendine çarpıp, kendine çarpıp

sonra düşüp, sonra düşüp, yenilip sonra, kendi kendinin ağıtçısı olup durun

düşünün: sonunda bir kalbimiz var. kırlara giderken,

masallara akarken yanımıza alıyoruz

düşler kurup düşüyoruz hızla ve bilinmeyen bir boşluğa

kaburgalarımız inceden sızlıyor, kızıyoruz: yaşasın, yapabiliyoruz bunu

ismail kılıçarslan